Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Συνθήματα στον τοίχο!

Γυρίζοντας με τα πόδια τους δρόμους της πόλης ή στο αμάξι χαζεύοντας από το παράθυρο σε κάποιο φανάρι, βλέπω ζωγραφιές και συνθήματα σχεδόν παντού. Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να αναλύσω αν συμφωνώ ή όχι με αυτό, αν είναι σωστό ή όχι. Εξάλλου δεν είναι αυτός ο ρόλος μου και δεν ήταν αυτή η σκέψη που με κινητοποίηση να γράψω. Η αίσθηση που μου αφήνουν όλες αυτές οι "μουντζούρες" στους τοίχους, είναι η αίσθηση μιας γενιάς που νιώθει πως η φωνή της δεν ακούγεται, πως τα όνειρά της καταστρέφονται, μιας γενιάς που αντιδρά ίσως με τρόπους πρωτόγνωρους και διαφορετικούς από αυτούς που θεωρούνταν "σωστοί". Οι περισσότεροι σπεύδουν απλά να πουν πως είναι "λάθος", πως δείχνει "ασέβεια" σε όλους τους πολίτες που πληρώνουν για κάθε δημόσιο έργο που κάποιοι καταστρέφουν αναίτια...
Μα τι είναι πιο ασεβές; Η "καταστροφή" ενός τοίχου ή το να διαλύεις το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς; Μας ενοχλεί που πληρώνουμε ως πολίτες για να φτιαχτεί ο εκάστοτε τοίχος ή που οι πολιτικοί αυτής της χώρας μας λήστευαν κάθε μέρα;
Αυτές οι μουντζούρες στους τοίχους είναι η αγανάκτηση, η οργή, η θλίψη, η ανάγκη να ακουστής, να αποτυπώσεις τους φόβους σου.
Για σκέψου... Πόσα τέτοια συνθήματα δεν σε έχουν εκφράσει απόλυτα; Πόσοι από μας δεν νιώθουμε πως δεν έχουμε λόγο στην ίδια μας τη χώρα, την ίδια μας τη ζωή; Πως οι παλαιότερες γενιές ζητούν από μας σεβασμό όταν μας κληρονόμησαν ένα μέλλον γκρίζο;
Εγώ αγαπώ τα συνθήματα και τις ζωγραφιές. Τις αγαπώ γιατί με κάνουν να πιστεύω πως κάποιοι εκεί έξω δεν είναι τόσο απαθής όσο εγώ, εσύ, κάποιοι από μας. Κάποιοι προβληματίζονται, συλλογίζονται, ονειρεύονται για κάτι καλύτερο. Αυτό είναι που μου δίνει ελπίδα!

Οι τοίχοι δεν είναι απλά ένας τρόπος να δείξουν ασέβεια αυτοί που γράφουν. Είναι ένας "καμβάς συναισθημάτων"... Δεν θα πω τίποτε άλλο. Οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους και ο καθένας θα σκεφτεί και θα αισθανθεί ανάλογα...



Καληνύχτα, MariaR

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη...


Μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα σήμερα...Με όποιο παιδάκι και αν μιλήσεις αυτές τις μέρες, ακούς έντονα για το γράμμα στον Άγιο Βασίλη, για τα δώρα που περιμένουν και η σκέψη μου γυρίζει χρόνια πίσω, τότε που και γω όπως κάθε παιδί ζούσα το υπέροχο παραμύθι του γλυκού αυτού, χοντρούλη και ασπρομάλλη Κυρίου. Ακόμα έχω την αίσθηση που ένιωθα στην ψυχή μου όταν πλησίαζαν οι μέρες και με λαχτάρα έβρισκα μια όμορφη κόλλα χαρτί και έπαιρνα το καλοξυσμένο μου μολύβι για να του γράψω γεμάτη παρακάλια και ευχές τις επιθυμίες μου για το δώρο της χρονιάς. Και ακόμα αναρωτιέμαι πως πιστεύαμε τόσο έντονα στην υπαρχή του χωρίς ίχνος αμφιβολίας...Η παιδική αθωότητα δεν ανταλλάσσεται με τίποτα. Το σημαντικότερο όλων ήταν πώς αυτός ο κοκκινοντυμένος κύριος, που συμβόλιζε στο μυαλό μας την επιβράβευση για κάθε καλό που κάναμε μέσα στη χρονιά, δεν μας απογοήτευε ποτέ!
Και σκέφτομαι, αυτές τις δύσκολες οικονομικά μέρες, πως αν υπάρχει κάτι που αξίζει να προσπαθήσεις για να μείνει ίδιο, είναι αυτή η αστείρευτη χαρά που παίρνει ένα παιδί όταν αντικρίζει κάτω από το στολισμένο δέντρο το δώρο του αγαπημένου του Άγιου Βασίλη. Αξίζει να θυσιάσεις τα δικά σου θέλω, προκειμένου να κρατήσεις ζωντανή τη μαγεία του Άγιου Βασίλη... Δεν νομίζω ότι μπορεί τίποτα να αντικαταστήσει στην καρδιά μας, η χαρά που θα πάρουμε όταν θα ακούσουμε το παιδί μας να τρέχει στο σαλόνι, όταν θα δούμε τα μάτια του λάμπουν και πάλι γεμάτα ικανοποίηση και ανακούφιση πως υπάρχει αυτός ο μαγικός κόσμος που τόσο πιστεύουν. Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από τη στιγμή που σκίζει με τόση ανυπομονησία το περιτύλιγμα...
Ξέρω είναι δύσκολοι καιροί, ξέρω πως πολλές οικογένειες ίσως να μην τα καταφέρουν... Απλά σκεφτόμουν πως αν φέτος έστω και παροδικά χάσαμε όλοι εμείς οι μεγάλοι την ελπίδα μας και την ικανότητα να ονειρευόμαστε, πρέπει να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε να κρατήσουμε άσβεστη στην ψυχή κάθε παιδιού την ελπίδα και τα όνειρα τους. Τα παιδιά είναι παιδιά και όσα άσχημα και αν συμβαίνουν γύρω μας αξίζει να κρατήσουμε για αυτά μια αχτίδα φωτός και στην δική μας ψυχή με απώτερο σκοπό να κρατήσουμε και φέτος ζωντανή την μαγεία των Χριστουγέννων... Το δικό μου γράμμα στον Άγιο Βασίλη φέτος θα είναι διαφορετικό. Σκέφτηκα πως δεν θέλω τίποτα για μένα. Θέλω να του ζητήσω να φέρει στις οικογένειες που δυσκολεύονται υγεία πάνω από όλα και μετά δουλειές,για να μπορέσουν όλοι οι γονείς φέτος να κάνουν τα παιδιά τους να χαμογελάσουν!
Εύχομαι να περάσανε υπέροχα Χριστούγεννα όοοοοοοοοοοολα τα παιδιά του κόσμου που είναι η αιτία για κάθε μεγάλο σε αυτή τη γη για να προσπαθεί για την ευτυχία τους!!!

Καληνύχτα, MariaR

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Malvides: αν δεν είναι αυτός παράδεισος δεν ειναι πουθενά...

Σήμερα ήταν η μέρα που ονόμασα "οργάνωση φωτογραφίας". Χαζεύοντας λοιπόν τόσες και τόσες νοστάλγησα ένα ταξίδι... Αγαπώ τα ταξίδια. Δεν ξέρω αν η εμπειρία ενός ταξιδιού μπορεί να συγκριθεί με κάτι άλλο. Αλλάζεις παραστάσεις, γνωρίζεις νέα μέρη, δοκιμάζεις διαφορετικές κουζίνες, χάνεσαι έστω και για λίγο σε άλλους ρυθμούς ζωής, σε άλλες κουλτούρες...
Πριν λίγο καιρό έκανα το συγκλονιστικότερο ταξίδι της μέχρι τώρα ζωής μου με το σύντροφό μου. Maldives... Στην αρχή κάποιοι μας έλεγαν πως όλοι πηγαίνουν εκεί, πως θα βαρεθούμε, το ταξίδι είναι μεγάλο και διάφορα άλλα αρνητικά... Και μεις για καλή μας τύχη παρόλα αυτά αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι με γνώμονα πως θα επισκεφτούμε ένα μέρος που με τα χρόνια το φυσικό του κάλλος αλλοιώνεται και φυσικά την ξεκούραση.
Οι Maldives είναι ένα σύμπλεγμα νησιών, νοτιοδυτικά της Ινδίας. Συνολικά υπάρχουν 1.192 νησίδες από τις οποίες κατοικούνται οι 250. Πλησιάζοντας με το αεροπλάνο η εικόνα ήταν απλά αποστομωτική. Μικρές μικρές νησίδες άλλες βυθισμένες μέσα στο νερό και άλλες μερικά μέτρα μόνο πάνω από την επιφάνεια. Η διαφορετικότητα της μορφολογίας γίνεται αμέσως αισθητή όταν προσγειώνεσαι... Το αεροδρόμιο βρίσκεται πάνω σε ένα νησί δίπλα από την πρωτεύουσα, από το όποιο επιβιβάζεσαι σε σκάφος ή υδροπλάνο για να βρεθείς στο νησί που βρίσκεται το ξενοδοχείο που έχεις επιλέξει.
Η διαδρομή με το σκάφος μικρή, μιας και το νησί που διαλέξαμε, ήταν το κοντινότερο σε απόσταση μόλις 10λεπτών και λεγόταν Κurumba. Σε όλη τη διαδρομή βλέπεις γύρω σου νησάκια. Πλησιάζοντας, η εικόνα ήταν εξ' αρχής καθηλωτική. Όσες φωτογραφίες και αν έχεις δει, ότι και αν έχεις φανταστεί, το τοπίο και τα χρώματα είναι μοναδικά και η εικόνα που βλέπεις μπροστά σου μοιάζει σαν βγαλμένη από ντοκιμαντέρ.
Η ξενοδοχειακή μονάδα απλώνεται σε όλο το νησί, εναρμονισμένη πλήρως με το περιβάλλον , κυρίως φτιαγμένη από ξύλο. Η βλάστηση μοναδική με κοκοφοίνικες, διάφορα άλλα ψηλά δέντρα, ορχιδέες και το αγαπημένο μου λουλούδι φούλι σε όλες του τις αποχρώσεις. Περπατήσαμε μέχρι να φτάσουμε στο δωμάτιο μας ανάμεσα στη φύση, πάνω σε σχεδιασμένα δρομάκια. Ήταν υπέροχο, με έντονο το ξύλινο στοιχείο,την απλότητα της διακόσμησης, το μεγάλο μπάνιο με όλες τις ανέσεις. Και κάπου εκεί τραβήξαμε τις κουρτίνες και εμφανίστηκε η μαγεία των καταγάλανων και καθαρών νερών και η κατάλευκη άμμος μόλις 2 βήματα από τη βεράντα μας... Δεν ξέρω αν μπορώ όσα και αν πω να σας περιγράψω την εικόνα. Τα δέντρα έφταναν μέχρι την ακρογιαλιά, τα νερά ζεστά και τα χρώματα του ουρανού τόσο μοναδικά.
Ο καιρός ήταν επίσης κάτι το παράξενο, αφού φυσικά μιλάμε για τροπικό κλίμα. Είχε λιακάδα και τα νερά ήταν ήρεμα και ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιαζε, σηκωνόταν αέρας και έκανε καταιγίδα. Και μετά...πάλι αυτός ο υπέροχος ήλιος! Τα βράδια η βροχή μας έκανε συντροφιά με τις στάλες της, που έπεφταν στην ξύλινη σκεπή του δωματίου και ήταν σαν μια "τοπική μελωδία" που μας νανούριζε.
 Οι μέρες κύλησαν σαν νερό! Όταν έχεις την τύχη να απολαμβάνεις αυτό το τοπίο και αυτή τη φύση δεν ξέρω αν γίνεται να βαρεθείς... Άνοιγα να διαβάσω ένα βιβλίο που είχα μαζί και δεν κατάφερνα να κρατήσω το βλέμμα μου μακρυά από τη θάλασσα. Άπλα καθόσουν στην παραλία, ή περπατούσες μέσα στο νησί και "χάζευες". Δοκίμασα διαφορετικά και πικάντικα φαγητά, η φιλοξενία των ντόπιων ανθρώπων που εργάζονταν πάνω στο νησί ήταν σκλαβωτική, οι φωτογραφίες που έβγαλα αμέτρητες και πάλι δεν αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτά που είδαμε.
Τις περισσότερες ώρες τις περνούσαμε μέσα στο νερό, με τις μάσκες και τους αναπνευστήρες να εξερευνούμε αυτό το μαγευτικό θαλάσσιο κόσμο που βρισκόταν κάτω από τα πόδια μας. Τα κοράλλια, τα ψάρια. Τόσα διαφορετικά χρώματα τόσα διαφορετικά είδη. Σαν να έχεις μπει μέσα σε μια γυάλα ενυδρείου και βλέπεις από κοντά όλα αυτά τα "παράξενα" θαλάσσια πλάσματα. Είδαμε μέχρι και καρχαρίες, τρομακτικό δεν θα πω κάτι αντίθετο όμως και αυτό ακόμα χαράχτηκε στο μυαλό μου για πάντα.
Δεν ξέρω αν άξιζαν τόσα λεφτά για ένα ξενοδοχείο, τις υπηρεσίες του, την περιποίηση, ξέρω όμως πως αυτά που είδα και ένιωσα, αυτά που γνώρισα θα άξιζαν αυτά τα λεφτά ξανά και ξανά.
Το ανέφερα και στην αρχή: αν δεν είναι εκεί ο παράδεισος, τότε δεν είναι πουθενά. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να ανακαλύψω στο μέλλον άλλο τέτοιο μέρος γεμάτο γαλήνη, μοναδικότητα και απέραντη φυσική ομορφιά.













Καληνύχτα, MariaR



Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Αφιερωμένο στην απρόσμενη "κολλήτη" μου


Είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος. Αν τολμήσω να πω το αντίθετο θα πέσει φωτιά να με κάψει! Σε όποια παρέα βρεθώ πάντα περνάω καλά, με συμπαθούν αλλά πάντα στο τέλος μόνο με κανέναν άντρα από την παρέα καταλήγω να κρατάω επαφές (εννοώ πάντα φιλικά, προς αποφυγή πονηρών μυαλών). Αυτό όμως δεν έρχεται σε αντίθεση με το γεγονός ότι ποτέ δεν στέριωνα σε φιλικές σχέσεις με γυναίκες για μεγάλο χρονικό διάστημα.
 Τα πρώτα χρόνια, τα πιο παιδικά και εφηβικά, είχα πειστεί πως για κάποιο λόγο κάπου έφταιγα εγώ, αφού όλες οι άλλες κοπέλες είχαν μια κολλητή και γω πάντα έναν κολλητό φίλο. Με τα χρόνια κατάλαβα πως απλά έχανα γρήγορα την υπομονή και το ενδιαφέρον μου γιατί βαριόμουνα οικτρά τα κοριτσίστικα θέματα, αυτή τη νοοτροπία του τι θα βάλουμε να αρέσουμε, τις ζήλιες, τις παρεξηγήσεις... Έτσι είχα την τύχη να έχω κολλητούς μου πολλά καλά παιδιά που ταίριαζαν τα χνώτα μας. Μπάσκετ, ποδόσφαιρο, αστεία, βόλτες με τις μηχανές.
Όταν έφυγα από το νησί μου για σπουδές προσπάθησα πάλι να κάνω φιλίες με κοπέλες πιστεύοντας πως σε έναν ξένο τόπο ίσως και να είχα καλύτερη τύχη. Μπααα... Πάλι παρεξηγήσεις και βλακείες και κόντρες. Και κάπου εκεί ήμουν γύρω στα 20, επεξεργάστηκα πάλι στο μυαλό μου το θέμα με τις γυναικείες φιλίες και κατάλαβα πως λανθασμένα "κατηγορούσα" τον εαυτό μου για τις μέχρι τώρα αποτυχίες. Το πρόβλημα ήταν απλό. Δεν μπορούσαν να παριστάνω κάτι άλλο από αυτό που ήμουν και οι άλλοι ήθελαν τόσο πολύ να με φέρουν στα μέτρα τους. Και κει το "γλυκό χαλούσε". Δεν ζητούσα ποτέ τίποτα από τις φίλες μου. Ήθελα απλά ανθρώπους να μην με κρίνουν και να με δέχονται όπως είμαι γιατί και γω το ίδιο κάνω με τους άλλους. Αν με ρωτήσεις την γνώμη μου θα σου την πω δεν θα σε χαϊδέψω, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θέλω να περάσει το δικό μου. Θέλω οι φίλοι μου να κάνουν ότι νιώθουν καλύτερο γι' αυτούς, ακόμα και το λάθος. "Δουλειά" μου είναι να σταθώ στο πλευρό τους... Έτσι πείστηκα πως αυτά που αναζητούσα δεν θα ερχόντουσαν ποτέ και συνέχισα τη ζωή μου πιστεύοντας πως δεν θα έχω ποτέ μια "κολλητή" φίλη.
Πολλά βράδια βλέποντας ρομαντικές ταινίες που πάντα κατέληγαν σε γάμους, έκλαιγα και έλεγα στον εαυτό μου πως όταν εγώ θα παντρευτώ δεν θα έχω ούτε μια φίλη να με ντύσει, να μοιραστούμε αυτή τη στιγμή... Ήταν η μοναδική σκέψη που με έκανε να αναζητώ μια φίλη... Και ο Θεός μου την έστειλε εκεί που ένιωθα τόσο μόνη. Μέτα από έναν επεισοδιακό χωρισμό, γνώρισα μια μέρα παίζοντας χαρτιά σε ένα στέκι φοιτητών μια κοπέλα που μου έκανε "κλικ". Γέλασα μαζί της, ήταν τόσο διαφορετική από μένα. Ευγενικές κινήσεις, πολύ γλυκιά, όμορφη και κυρίως απλή... Αυτό με εντυπωσίασε. Επιτέλους μια κοπέλα χωρίς τόνους μακιγιάζ και την ανάγκη του να συμπεριφέρεται σαν γκόμενα, σκέφτηκα... Και πέρασε ο καιρός και αυτό το κορίτσι έγινε το άλλο μου μισό. Δεν με έκρινε ποτέ και πάντα όταν της ζητούσα τη γνώμη της μου έλεγε την αλήθεια. Πέρασα τα ωραιότερα χρόνια μου ως φοιτήτρια μαζί της. Και τι δεν κάναμε...Με ένα τζιν και μπαλαρίνες γυρίζαμε, με δυο αυγά και πατάτες τηγανητές τρεφόμασταν. Τούμπα με μηχανή, ατελείωτα βράδια στο ίδιο σπίτι να κοιμόμαστε ξημερώματα στο μονό κρεβάτι...Περάσαμε και τα δύσκολα μας, αλλά σταθήκαμε η μια στην άλλη σε όλα. Δεν μαλώσαμε ποτέ, δεν με πίκρανε ποτέ. Ήταν ο άγγελος μου! Η "κολλητή" μου επιτέλους, η αδερφή μου. Ακόμα και όταν έφυγε πια και γύρισε στην Αθήνα δεν χαθήκαμε. Η φιλία μας άντεξε στο χρόνο και πλέον για μένα είναι μέλος της οικογένειας μου και ένα σημαντικό κομμάτι της καρδιάς μου της ανήκει....
Πριν λίγους μήνες παντρεύτηκα και μπορεί εκείνη τη μέρα να γινόταν χαμός και ίσως να μη κατάφερα να της δείξω πόσο πολύ χαιρόμουν που ήταν εκεί,όμως τίποτα δεν θα ήταν ίδιο αν δεν ήταν... Θα θυμάμαι πάντα πως στο γάμο μου ήταν υπέροχα απλή και πανέμορφη, θα τη θυμάμαι να με βοηθάει να φορέσω το νυφικό, να μου περνάει το κολιέ στο λαιμό, να χορεύει στο κέντρο με τα μαλλιά πιασμένα πάνω ατημέλητα... Θα τη θυμάμαι και θα χαμογελάω γιατί στη δική μου ρομαντική ταινία, ήταν η "κολλητή" που τόσο πολύ φοβόμουν ότι δεν θα έχω στο γάμο μου...
Σε ευχαριστώ για τις στιγμές που περάσαμε,για όσα θα έρθουν και θα είσαι πάντα κοντά μου το ξέρω!
Αφιερωμένο σε σένα Αφροδίτη μου που αξίζεις όσα έγραψα και ακόμα πιο πολλά! Σ' αγαπώ...

Καληνύχτα, MariaR


Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

believe in yourself...ξέρεις εσύ ;)


"Αγαπώ" τις γυναίκες που είναι τόσο γεμάτες από αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό τους. Ειλικρινά τις θαυμάζω, ίσως γιατί κοιτώντας γύρω μου συνειδητοποιώ πόσο λίγες είναι οι γυναίκες αυτής της κατηγορίας. Εκείνες που μπαίνουν σε ένα χώρο και συνεπαίρνουν το βλέμμα σου, που αναδεικνύουν την ομορφιά τους ακόμα και αν φοράνε φόρμα με αθλητικά, που ξέρουν ποιες είναι και τι θέλουν και κυρίως έχουν το θάρρος να το διεκδικούν. Πολύ θα ήθελα να είμαι σε αυτή την κατηγορία και ξέρω πολλές φίλες μου που σκέφτονται το ίδιο. Και κάπου εδώ αναρωτιέμαι, "Τι μου λείπει;". Αν με ρωτήσεις ειλικρινά θα σου πω πως νιώθω καλά με τον εαυτό μου και εξωτερικά και εσωτερικά, όλες μας ακόμα και με τις ατέλειες μας μαθαίνουμε με τα χρόνια να μας αγαπάμε αλλιώς δεν γίνεται να "συνυπάρχουμε" με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όμως σε όποια γυναικοπαρέα και αν βρεθώ πάντα όλες αναφέρουν τα αρνητικά τους και τις ανασφάλειες του... Είμαστε μαζόχες(;), αναρωτιέμαι.... Δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι 9 στις 10 γυναίκες (ανεπίσημα στατιστικά του μικρού μου μυαλού), γνωρίζουν έναν άνδρα που τους αρέσει πολύ και η πρώτη σκέψη είναι "αποκλείεται να του αρέσω", και μόλις ο ωραίος αυτός άντρας δείξει ξεκάθαρα το αντίθετο αρχίζουμε να παλεύουμε με τις Ερινύες του μυαλού μας. Αν δεν μας παίρνει συχνά τηλέφωνο φανταζόμαστε "διάφορα", αν δεν βρισκόμαστε συχνά θεωρούμε πως τελικά δεν μας ήθελε για σχέση, αν μετά τελικά μας πάρει να ξαναβρεθούμε αναρωτιόμαστε μήπως μας χρησιμοποιεί για το σεξ. Αν δεν κάνουμε πολύ σεξ υποθέτουμε πως δεν είμαστε "καλές". Αν μας πει όμορφα λόγια και κουβέντες εμείς ψάχνουμε τον "κρυφό μήνυμα" πίσω από τις λέξεις... Μην σας φαίνονται αλλοπρόσαλλα αυτά που αναφέρω. Πιστέψτε με έχω ακούσει τόσα και άλλα τόσα. Δεν λέω ότι είμαστε τρελές φυσικά, δεν ήθελα να καταλήξω εκεί. Βεβαίως υπάρχουν και άντρες καθίκια, βεβαίως και πολλές φορές με τη συμπεριφορά τους μας στέλνουν γραμμή για το Δαφνί, βεβαίως και πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε τι νιώθουν....
Ήθελα να καταλήξω πως μια γυναίκα που πιστεύει στον εαυτό της, που ξέρει ποια είναι τα καλά και τα κακά της, μια γυναίκα με αυτοπεποίθηση δεν περνάει όλα τα παραπάνω γιατί πολύ απλά δεν έχει αυτή την ανασφάλεια και κυρίως την απαισιοδοξία ότι όλα πάνε στραβά. Μια τέτοια γυναίκα θεωρεί πως αξίζει τον έρωτα και το θαυμασμό και το ενδιαφέρον ενός άντρα και απλά το απολαμβάνει. Δεν έχει σημασία αν μια σχέση θα πετύχει απλά (αυτό θα έμοιαζε εξάλλου λιγάκι σαν "απελπισία"), σημασία έχει να μπορείς να τη ζήσεις και να μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που αξίζεις. Και πίστεψέ με αυτές που συμβιβάζονται είναι οι ανασφαλής γυναίκες...
Believe in yourself λοιπόν, γιατί σίγουρα είσαι ένα υπέροχο πλάσμα και αν ξυπνάς κάθε πρωί πιστεύοντας σε σένα είναι σίγουρο πως θα το δουν και οι άλλοι... (Εκτός αν είναι χαζοί οπότε πάμε για άλλα :P)

Καληνύχτα, ΜariaR

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Η βροχή...έγινε ήλιος!

Σήμερα ήταν μια πανέμορφη και ηλιόλουστη μέρα. Τόοοσο ηλιόλουστη που όταν άνοιξα τα μάτια μου και είδα από το σηκωμένο παντζούρι σαν να απογοητεύτηκα λιγάκι και γύρισα πλευρό. Χτες έλεγε κάπου που είδα τον καιρό πως σήμερα θα έβρεχε και αγαπώ τόσο πολύ τη βροχή, που ανέμενα και γω μια όμορφη φθινοπωρινή μέρα που θα ερχόταν να δέσει τέλεια με την χριστουγεννιάτικη μου διάθεση...Μάταια...Μου ήρθε λοιπόν η επιθυμία να μην κουνήσω από το κρεβατάκι μου και ας είχα μια λίστα στο κομοδίνο από βραδύς με μπόλικες δουλίτσες. Τελικά κοιμήθηκα ώσπου δεν άντεχα άλλο και βγήκα στους δρόμους να τακτοποιήσω έστω και καθυστερημένα τις εκκρεμότητες.
Οδηγώντας αναζήτησα τα γυαλιά ηλίου μου, που φοράω ακόμα και με βροχή γι' αυτό και ο καλός μου με κοροϊδεύει φωνάζοντάς με "celebrity" (χαχα), και κει ο "ήλιος" με εκδικήθηκε που δεν είχα χαρεί νωρίτερα για την σημερινή λαμπρότητά του... Φτου!!! Η θήκη άδεια και γω να οδηγώ με μάτια μισόκλειστα. Αυτά παθαίνεις άμα τα βάζεις με τα στοιχεία της φύσης...
Τέλειωσα νωρίς γιατί παραδόξως παρόλο που επισκέφθηκα δυο δημόσιες υπηρεσίες όλα ήταν χαλαρά και ήρεμα. Και κάπου εκεί αποφάσισα να το πάρω απόφαση πως δεν θα έβρεχε με τίποτα και να απολαύσω την ανοιξιάτικη μέρα...
Μεσημεριανός καφές στην παραλιακή με φόντο τη θάλασσα βεβαίως... Αυτά είναι τα καλά του να ζεις σε νησί!Πάρκαρα λίγο πιο μακρυά και περπάτησα. Θεέ μου τη όμορφο τοπίο η θάλασσα. Και τόσος κόσμος να περπατά, να κάνει ποδήλατο, ζευγαράκια, παιδάκια στην παιδική χαρά. Το ομολογώ ήταν υπέροχη μέρα τελικά. Μπήκα στο εμπορικό κέντρο ακριβώς απέναντι από τη θάλασσα και χάρηκα που επιτέλους έχουν στολίσει και κάπου, γιατί φέτος οι χριστουγεννιάτικοι στολισμοί στην πόλη γενικότερα και έχουν καθυστερήσει και είναι πολύ πιο λιτή σε σχέση με άλλες χρονιές και φυσικά είναι κατανοητό. Απλά μου λείπει...
Εκεί όμως στο εμπορικό έχει το δεντρό, τα φωτάκια και τα διάφορα άλλα σπιτάκια και στολίδια και νιώθεις πως "ναι έχουμε Δεκέμβρη και σε 11μέρες Χριστούγεννα". Ειδικά αυτό το υπέροχο καρουζέλ (βλέπε φώτο) από αμέτρητα κιλά διάφορων ειδών σοκολάτας, στοιχειώνει τα όνειρά μου από το μεσημέρι. Απόλαυσα μια βόλτα περιμένοντας την παρέα μου και παρατηρούσα τα παιδάκια που τρέχανε από δω και από κει, χάζευαν τα διάφορα στολίδια, έπαιζαν με τις κυλιόμενες σκάλες και συλλογίστηκα πόσο πιο ευτυχισμένοι θα νιώθαμε και εμείς αν σκεφτόμασταν όπως εκείνα, που στο μυαλό τους δεν υπάρχει το χρήμα ως μέσο καλοπέρασης. Πόση χαρά και ευτυχία νιώθουν με πράγματα απλά που δεν κοστίζουν τίποτα! Έξυπνα μικρά πλασματάκια...
Η λύση στην κρίση είναι αυτή μου φαίνεται. Να μην κοιτάμε στις βιτρίνες αυτά που δεν μπορούμε να πάρουμε αλλά να κοιτάξουμε και να απολαύσουμε γύρω μας όλα αυτά που μπορούν να μας κάνουν να χαμογελάμε και δεν κοστίζουν τίποτα...

Καληνύχτα, MariaR

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Live (ζήσε)

Η ζωή μας είναι τόσο μα τόσο υπέροχη!Όλων μας η ζωή. Δεν έχει σημασία αν κάνεις κάτι διαφορετικό ή όχι, αν έχεις δόξα,λεφτά,ομορφιά. Δεν έχει καν σημασία αν έχεις ανθρώπους γύρω σου. Και μόνο που ξυπνάμε κάθε πρωί και είμαστε υγιής,που χτυπάει η καρδιά μας μπορούμε να περάσουμε μια υπέροχη μέρα,μια υπέροχη ζωή.
Πόσο υπέροχο είναι για μια μάνα να περνάει τη μέρα της βλέποντας το παιδί της να μεγαλώνει, για μια οικογένεια να πηγαίνει μαζί στο σούπερ μάρκετ, δυο φίλοι να πίνουν καφέ και να συζητάνε, δυο ερωτευμένοι άνθρωποι να περπατάνε χέρι-χέρι. Ένας μοναχικός νέος που κάνει το χόμπι του, μια κυρία χήρα που πηγαίνει βόλτα τα εγγονάκια της,ένας ηλικιωμένος που περπατάει στην πλατεία, μια χωρισμένη κοπέλα που κοιτάζει τη θάλασσα και σκέφτεται. Ένα ζευγάρι μελλοντικών γονιών που ονειρεύεται το μωράκι τους, ένας άντρας που δουλεύει αφοσιωμένος πάνω σε κάτι που αγαπά πολύ, ένα παιδί που απολαμβάνει το σχολείο, μια παρέα φοιτητών που ταξιδεύει και γνωρίζει τον κόσμο... Τόσα μα τόσα απλά πράγματα και πόσα άλλα που γεμίζουν τη ζωή μας...
Η ζωή είναι ένας δρόμος που στο διάβα του το κάθε μας βήμα έχει και ένα άλλο χρώμα...Σημασία δεν έχει να είναι πάντα τα χρώματα ζωντανά,φωτεινά και χαρούμενα. Σημασία έχει να περπατάς με το ίδιο πάθος και τα ίδια όνειρα, ακόμα και όταν τα χρώματα θα είναι πιο σκούρα. Σημασία έχει να ζεις στο έπακρο, κάθε της λεπτό, κάθε της στιγμή. Γιατί  είναι μικρή η ζωή αλλά είναι τεράστιο δώρο που την ζούμε και είναι κουτό να το καταλαβαίνουμε αυτό πάντα όταν είναι αργά...
Ζήσε...
Καληνύχτα ΜariaR

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Feel (Νιώσε)


Υπάρχει άραξε στη ζωή μας κάτι πιο σημαντικό από τα συναισθήματα; Αναλογίστηκα τη δύναμη των συναισθημάτων και την ουσία που δίνουν στη ζωή μας και η προσπάθεια μου και μόνο να με φανταστώ χωρίς αυτά έμοιαζε εξωπραγματική, ίσως και λίγο τρομακτική. Αν όλα αυτά που μας συμβαίνουν καθημερινά δεν μας άγγιζαν τότε θα ήμασταν τόσο βασανιστικά κενοί. Σκέφτομαι έναν άνθρωπο που η αγαπημένη του φράση είναι "δεν ξέρω", "δεν με νοιάζει","ε εντάξει μωρέ", "τι θες να σου πω"... και αναρωτιέμαι δεν μπορεί να μην αισθάνεται κάτι. Όλοι νιώθουμε! Δεν γίνεται αλλιώς είναι στη φύση μας.
Το πρόβλημα είναι πως πολλές φορές για διάφορους λόγους ο καθένας μας δεν αντιμετωπίζουμε, δεν εξωτερικεύουμε, δεν γευόμαστε αυτά τα συναισθήματα. Δεν γελάμε αδιάκοπα με τη χαρά μας για να μην ζηλέψει ο διπλανός, δεν κλαίμε έντονα το χωρισμό μας για να μην χάσουμε την αξιοπρέπειά μας, δεν ερωτευόμαστε άνευ όρων για να μην πληγωθούμε, δεν θυμώνουμε όταν χάνουμε το δίκιο μας για να μην μας πουν αγενείς. Ηλίθια στερεότυπα που ο κοινωνικός μας περίγυρος, οι εμείς οι ίδιοι επιβάλλαμε στον εαυτό μας χωρίς κανένα όφελος. Μονάχα καταπίεζουμε την ψυχή μας και δεν την αφήνουμε να εκφραστεί. Εγώ δεν μπορώ να ζω έτσι ειλικρινά. Κανείς δεν μπορεί.
Για μένα είναι στόχος ζωής... Να αισθάνομαι ελεύθερα, να ζω τα συναισθήματα μου στο έπακρο και να τα χειρίζομαι με τέτοιο τρόπο που στο τέλος της ημέρας, όταν θα ακουμπώ το κεφάλι στο μαξιλάρι μου,εκεί στην απόλυτη ησυχία, θα ακούω τους χτύπους την καρδίας μου να χτυπούν στο ρυθμό που εγώ προστάζω...
Γι' αυτό μην διστάζεις και "νιώσε". Ο φόβος θα σε κάνει απλά πιο δυνατό, η ευτυχία πιο γεμάτο,η θλίψη πιο σκεπτικό, η αγάπη πιο δοτικό... Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε λοιπόν...

Καληνύχτα ΜariaR...

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Τhink(Σκέψου)

Σκέφτομαι...Πάρα πολύ.Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, όμως με γεμίζει τόσο πολύ.Παιδεύομαι πολλές φορές το ομολογώ,αλλά και πάλι το προτιμώ από την στασιμότητα,την αδράνεια γιατί πάντα στο τέλος κάθε σύντομης ή όχι,σημαντικής ή όχι, χαρούμενης ή όχι σκέψης, έρχεται πάντα αυτό το υπέροχο και μοναδικό συναίσθημα της ικανοποίησης,της αποφασιστικότητας,της περηφάνιας για τον ίδιο σου τον εαυτό που βρήκε μια λύση στο πρόβλημα,που βίωσε εγκεφαλικά μια ευτυχισμένη στιγμή,που προσπάθησε να ξεπεράσει μια στεναχώρια.
Το αγαπώ το μυαλό μου.Όχι για την εξυπνάδα του,αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι που δεν μπορώ καν να κρίνω εγώ αν το κατέχω, αλλά για την αστείρευτη ανάγκη του να με κρατάει "ζωντανή",γιατί μου κρατάει "συντροφιά" στις στιγμές που κανείς δεν μπορεί,γιατί το μυαλό μου και το μυαλό όλων μας είναι "εμείς",είναι το μέσα μας,η φωνή της ψυχής μας.Είναι η φωνή του εαυτού μας και είναι τόσο ηχηρή που δεν μπορείς και δεν πρέπει να αγνοείς.Αν δεν ακούσεις εξάλλου "εσένα", δεν έχεις άποψη και αν δεν έχεις άποψη, πως θα μπορέσεις να ακούσεις τους άλλους γύρω σου,να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις με κάποιον ή κάτι;
Παράξενο δεν είναι τώρα που το σκέφτομαι,πως πολλές φορές παίρνουμε αποφάσεις ή ασπαζόμαστε απόψεις που ανήκουν σε "άλλα μυαλά", χωρίς καν πρώτα να "συσκευθούμε" με το δικό μας;
Σκέφτομαι λοιπόν...Πάρα πολύ...Για όλα αυτά που ανέφερα και τόσα άλλα θέλω να σκέφτομαι και να σκέφτονται και οι άλλοι!Είναι υπέροχο να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου με κάποιον.Το βρίσκω απόλυτα εντυπωσιακό όσο παράξενο και αν ακούγεται.

Καληνύχτα MariaR.