Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ...

   Δεν διαφωνώ με την ιδέα του εορτασμού διαφόρων "παγκόσμιων ημερών". Ίσα ίσα θεωρώ πως σε πολλές περιπτώσεις είναι μια καλή ευκαιρία για να υπενθυμίζουν σε όλους μας σημαντικά γεγονότα που δυστυχώς ξεχνάμε...
   Η "ένστασή" μου ίσως, είναι πως κάποια ζητήματα είναι τόσο σοβαρά που ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ...(βλέπε AIDS, σοβαρές παθήσεις κτλ).
   Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα "Ατόμων με Αναπηρία"! Για κάποιους αυτό δεν σημαίνει τίποτα, για άλλους είναι μέρος της καθημερινότητάς τους και για κάποιους άλλους δυστυχώς θα γίνει κομμάτι της ζωής τους με οποιαδήποτε μορφή και τρόπο στο μέλλον. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αλήθεια, τραγική αλήθεια, πως προσπερνάμε ένα πρόβλημα γιατί τώρα δεν μας αφορά! Και αν αύριο γίνει δικό μας ή ενός αγαπημένου μας; Πρέπει τότε μονάχα να μας αφορά; Τότε θα απαιτήσουμε από τους άλλους όλα όσα τα ΑΜΕΑ ζητούν τώρα από μας;Τότε μόνο θα καταλαβαίνουμε...;
   ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ, για να αποκτήσουμε την παιδεία που χρειάζεται για να φερόμαστε σε ανθρώπους με αναπηρίες σαν ίσους. Και ξέρω πως πέρα από μια μερίδα αναίσθητων ανθρώπων (που εύχομαι να είναι μικρή), υπάρχουν και πολλοί εκεί έξω που απλά αγνοούν... Και η άγνοια δεν είναι δικαιολογία...
   Για όλους μας ο χρόνος έχει 365 μέρες ζωής που λαχταρούμε να ζήσουμε και να γευτούμε κάθε δευτερόλεπτο και το θεωρούμε τόσο αυτονόητο και απλό σαν αναυθαίρετο δικαίωμά μας. Πως λοιπόν για την ζωή των ατόμων με αναπηρία όλα αυτά να συμβούν αφού για όλους τους υπόλοιπους "υπάρχουν" στο μυαλό τους μονάχα ΜΙΑ ΜΕΡΑ το χρόνο; Δεν φτάνει μια μέρα για να φέρει την ισότητα...
 
Θυμήσου τα ΑΜΕΑ όταν:
*Θα τους κοιτάξεις με λύπηση και οίκτο στο δρόμο. Δεν τους αξίζει τίποτε λιγότερο από τον θαυμασμό σου (πίστεψέ με, καταφέρνουν καθημερινά πράγματα που ούτε φαντάζεσαι...)
*Όταν παρκάρεις το όχημα σου σε αναπηρικές θέσεις,πεζοδρόμια και ράμπες, απλά φέρεσαι γαϊδουρινά στερώντας από ένα μέλος της κοινωνίας μας να κυκλοφορήσει ελεύθερα στην πόλη του (πίστεψέ με, "5 λεπτά το άφησα μόνο", δεν είναι δικαιολογία)
*Όταν "διακόψεις" με τη μηχανή ή τα τραπεζοκαθίσματα του μαγαζιού σου, την ειδική διαδρομή για τους τυφλούς. (Όχι φίλε μου, αυτά τα κίτρινα, ειδικά πλακάκια στο δρόμο δεν είναι διακοσμητικά)
*Όταν αποφασίσεις να ανοίξεις ή ήδη έχεις ένα οποιουδήποτε είδους κατάστημα ή επιχ/ση, συμπεριέλαβε εξ αρχής και τις απαραίτητες ρυθμίσεις για τα ΑΜΕΑ ή τροποποίησε όπου μπορείς πράγματα για να διευκολύνεις. Έχουν και κείνοι δικαίωμα να μπορούν να επισκεφθούν τα πάντα!
*Και επιτέλους μην είστε επιφυλακτική στην παρέα μαζί τους...δεν δαγκώνουν! :Ρ
Δεν έχουν τίποτα λιγότερο να σου προσφέρουν απ' ότι εσύ σε αυτούς... Πίστεψέ με πως μπορείς να γελάσεις με το χιούμορ τους, ναι ναι η σκληρή ζωή τους κάνει χιουμορίστες, μπορείς να τους θαυμάσεις για τη δύναμη ψυχή τους, να γοητευτείς, να τους ερωτευτείς, ναι ναι είναι πανέμορφοι άνθρωποι και εσωτερικά και εξωτερικά, άσχετα με το όποιο πρόβλημα περνάνε... Αρκεί να μπορείς να τους κοιτάξεις καθαρά, πέρα από κοινωνικά σκουριασμένες αντιλήψεις και στερεότυπα.
   Θα μπορούσα να γράφω γι' αυτό το θέμα πολλές ώρες, όχι γιατί διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις αλλά επειδή τυχαίνει να ζω καταστάσεις από κοντά, αλλά σκοπός μου δεν είναι να κουράσω με τις σκέψεις μου. Σκοπός μου είναι να σας πείσω για το πιο απλό και αυτονόητο δικαίωμα όλων των ανθρώπων, πέρα από διαφορετικότητες και προβλήματα. Το δικαίωμα στην Ισότητα! 
   Κανένας άνθρωπος δεν είναι ανώτερος από τον διπλανό του. Και αλήθεια, δεν ξέρετε πόσο ξαφνικά μπορεί να βρεθούμε όλοι στην άλλη πλευρά...



Καληνύχτα, MariaR



Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Ο δικός μου ξεχωριστός Παναγιώτης...

     Σήμερα διάβασα με μεγάλη χαρά ένα κείμενο ( http://www.keepwalkingwithnick.blogspot.gr/ ) από τη ϕφίλη μου  Κατερίνα, που πρίν από λίγο καιρό ένα ατύχημα έφερε τον άντρα της Νίκο σε αναπηρικό αμαξίδιο. Και όμως με κίνητρο τα 2υπέροχα αγόρια τους η ζωή τους βρήκε τους ρυθμούς της. Την σκεφτόμουν έντονα σήμερα ...Παρόλο που η ζωές μας έχουν βίους παράλληλους, η ιστορίες μας είναι εντελώς διαφορετικές. Έκεινη έζησε το πριν και το μετά στη ζωή του Νίκου της, εγώ γνώρισα τον Παναγιώτη μου όταν ήδη ήταν στο καρότσι και παρόλαυτα ούτε εγώ αλλά ούτε εκείνη δυσκολευτήκαμε να βρούμε την αγάπη... Όπως της  ανέφερα σε ένα σχολιό μου "η αγάπη και η θέληση ξεπερνάει τα πάντα"...    
     Πέρασε καιρός από την πρώτη ϕφορά που ξεκίνησα να μοιράζομαι μέσα από κείμενα μου τις σκέψεις μου... Ένα από τα πρώτα θέματα που είχα σκεφτεί να αναφερθώ και να προσπαθήσω να προβάλω με μεγάλη συχνότητα,ήταν οι σκέψεις μου για τα άτομα με αναπηρία. Θέμα τεράστιο με αμέτρητες παραμέτρους. Ένα θέμα που θα έπρεπε να αφορά όλους μας όμως όλοι το αγνοούμε και το αποφεύγουμε. Μερικές ϕφορές σκέφτομαι ότι τα ζητήματα των ΑΜΕΑ, είναι κάτι σαν το "Κυπριακό". Όλοι καταλαβαίνουμε πως πρέπει να βρεθούν λύσεις αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα... Το να φαντάζεται κάποιος την καθημερινότητα ενός ατόμου με αναπηρία, πιστέψτε με απέχει πολύ από αυτά που ζουν καθημερινά και θα το καταλάβετε έστω και λίγο παρακάτω...    
     Μεγαλώνοντας σε ένα πανέμορφο νησί, δεν είχε τύχει ποτέ στη ζωή μου να έρθω σε επαφή με κάποιο άτομο με αναπηρία. Δεν ξέρω αν είμασταν "τυχερό" νησί και δεν υπήρχαν τέτοια περιστατικά ή αν η ίδια η κοινωνία περιθωριοποιούσε τέτοιες καταστασεις ανήμπορη  να τις "διαχειριστεί"... Ξέρω όμως πως όταν ήρθε στη ζωή μου ξαφνικά ένας άνθρωπος με αναπηρικό αμαξίδιο όλα άλλαξαν από τη μια μέρα στην άλλη για πάντα!  
     "ΝΑΙ", τον ερωτεύτηκα αμέσως, και το απαντώ κατηγορηματικά και με σιγουριά σε όλους αυτούς που 6χρόνια τώρα αναρωτιούνται και πολλοί με ρωτούν "μα πως" ή μου λένε το κλασσικά προσβλητικό "μπράβο σου...". Το "μπράβο" δεν το αξίζω εγώ αλλά ο άνθρωπος αυτός που είναι δίπλα μου. Αξίζει όλα τα μπράβο του κόσμου γιατί πάλεψε οτάν η ζωή του γύρισε τούμπα, γιατί είχε τη δύναμη να πιστέψει για ένα καλύτερο αύριο, γιατί έμαθε να ζει με καινούργια δεδομένα, γιατί επανεντάχθηκε σε μια κοινωνία που τον κοιτούσε "παράξενα", γιατί μάχεται κάθε μέρα κυριολέκτικα, σε μια αφιλόξενη χώρα χωρίς υποδομές,για να παρκάρει,να κράτησει μια ράμπα ελεύθερη, να ανέβει ένα πεζοδρόμιο, να μπει σε μια δημόσια υπηρεσία,σε ένα μαγαζί, γιατί χαλιέται και ϕφωνάζει και όλοι αναρωτιούνται" γιατί;", μα την απάντηση όλοι την ξέρουν αλλά κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν γιατί έτσι μπορούμε να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας, γιατί για εκείνον δεν υπάρχει "δεν μπορώ" υπάρχει μόνο "θα το κάνω με άλλο τρόπο", γιατί τα μάτια του βγάζουν ϕφλόγες και καθρεφτίζουν την ψυχή του, γιατί όταν του  πιάνεις το χέρι ξέρεις πως μαζί του μπορείς  να  γυρίσεις όλον τον κόσμο, γιατί για μένα με το που τον γνώρισα έγινε όλος μου ο κόσμος, γιάτι άλλαξε το νοημά της ζωής μου, γιατί με την ενέργεια του και την γοητεία του με έκανε να τον ερωτευτώ, χωρίς να σκεφτώ ποτέ πως βρισκόταν σε αμαξίδιο (πιστέψτε με δυο ρόδες ή δυο πόδια δεν κάνουν την διαφορά στην αγάπη),γιατί απέκτησα κάτι πολύ δύσκολο - έναν άνθρωπο να τον θαυμάζω κάθε μέρα για όσα είχε και έχασε, για όσα κατεκτησε, για όσα κατάϕερε να γίνει και για όσα θα κάνει στο κοινό μας πια μέλλον... Γιατί μαζί του έχω χιλιάδες λόγους να ονειρεύομαι...
     Θα μπορούσα να γράψω και άλλα τόσα για τον Πάνο μου, θα σας γράφω σίγουρα μια ολόκληρη ζωή γι' αυτόν. Το ξέρω πως στο μέλλον θα συνεχίζει να με εκπλήσει και θα  με κάνει υπερήφανη για πολλά πολλά ακόμα...

Πάνο μου... " πόσο σάγαπω...κανείς δεν ξερει

Καληνυχτα, MariaR

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

To 2012 μας αποχαιρετά...

   Τελευταία μέρα του 2012... Τελευταίες ώρες μιας χρονιάς που φεύγει...
   Όλοι λίγο πολύ, κάναμε τους απολογισμούς μας, αναπολήσαμε, θυμηθήκαμε...
   Η σκέψη μου γυρίζει σε τόσα και τόσα... Σε όσα έφερε και πήρε αυτή η χρονιά και μετά από πολύ σκέψη, αποφάσισα πως δεν θέλω να ξεχάσω, ούτε να διαγράψω τίποτα. Όσα δυσάρεστα συνέβησαν δεν μπορούν να "ξεγίνουν". Ίσως μέσα από αυτά να γίναμε πιο δυνατοί, πιο σοφοί, πιο δεκτικοί στο να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά αξίζει στη ζωή μας... 
   Κάποιοι ήρθαν αυτή τη χρονιά και τους εύχομαι μια ζωή όμορφη, σαν ένα ανεπανάληπτο ταξίδι και κάποιοι δυστυχώς έφυγαν και θα μας λείψουν, μα δεν τους ξεχνάμε και ελπίζω πως κάπου στον απέραντο ουρανό λάμπουν όλοι σαν αστέρια και φωτίζουν τις ψυχές αυτών που τους έχουν ανάγκη...
   Καμιά χρονιά δεν είναι "κακή"... Αφού ζούμε, έχουμε την υγεία μας και χαμογελάμε όλα είναι υπέροχα!
   Σε λίγες ώρες όταν θα μετράτε αντίστροφα για να αποδεχτείτε την νέα χρονιά, να σκέφτεστε, να ονειρεύεστε και πιστεύεται βαθιά πως όλα όσα επιθυμείτε θα έρθουν... Και αν δεν έρθουν φέτος, έρχεται και η επόμενη χρονιά και η επόμενη χρονιά και η επόμενη χρονιά... Και όταν θα ευχηθείτε σε αυτούς που αγαπάτε, να τους ευχηθείτε ειλικρινά και από καρδιάς. Ξεχωριστές ευχές για όλους...

   Εγώ θα ευχηθώ σε όλους σας τα δυο πιο σημαντικά "δώρα" της ζωής: υγεία και αγάπη!!! Και ύστερα θα ευχηθώ μια ανατρεπτική, διαφορετική, χρωματιστή, παιχνιδιαρική, ελπιδοφόρα&γεμάτη όνειρα που κατακτιούνται χρονιά για όλους!
   Και μην ξεχνάτε πως ότι και αν συμβεί από αύριο, ότι και αν ξημερώσει το 2013, εσείς να χαμογελάτε, γιατί με το χαμόγελο όλα μοιάζουν λίγο πιο όμορφο και για σας και για τους γύρω σας!!!

Kαληνύχτα, MariaR 
Τα λέμε του χρόνου... ;Ρ